Oğlu için yazan bir Anne´den

Gel ey dağların rüzgarı,
Gel ne olur.
Yüreğimin misafiri ol bu gece
Koy başını dizime usulca, anlat…
Çocuklarımdan bahset bana
Düşerken toprağa dal dal
Son defa çarparken yürek
Gözlerinde bir vasiyet gibi yanan
Umudu anlat bana…

Benim de oğullarım vardı o dağlarda
Yırtıcı hayalleri vardı, zarif sevdalari vardı
Ay ışığı gibi esrarlı, gün isigi gibi eşkere
Söyle, yoldaş oldunmu onlara

Hanı karayağız yaz gecelerinde
Dans ederdi ya yıldızlar gökyüzünde
Hani zemheride azgın fırtınalarında Zagrosların
Yanardı çürürdü ya bedenler…
Hani cesurdu, şovalyesiydi aşkın
Dağların delikanlısıydı hani, tanıdınm oğlumu?
Kalbimin yoldaşı “Rahman”ı tanıdınmı söyle…
Hani gülünce bahar akardı peşinden, ağaçlar çiçeğe dururdu
Güneş gülümserdi sımsıcak…
Hani dört mevsim reyhan kokardı saçları
Fırat Dicleye, Zin Mem’e kavuşurdu sevdasında
Yüreğimin sevgilisiydi hani

Gördünmü “Soro”yu, gördünmü gözümün ışığını,
Oğlumu gördünmü söyle…
Bu gece
Ey dağların rüzgarı
Silme gözlerimin buğusunu
Bırak karışsın geceye gözyaşlarım…
Bırak sızlasın bedenim, ellerim ağlasın bırak
Paramparça yüreğimin sadece yoldaşı ol bu gece…
Yıldızsız, aysız, ekmeksiz gecelerde, sildinmi terini…
Ey dağların cananı söyle…

Sende sevdinmi onları benim sevdiğim gibi?
Senin yüreğinde titredimi her eylemde…
Hani o yoldaş sohbetlerinde
Ateş başlarında, tütün mavisinde hani
O tarih kadar derin, şuan kadar taze hasretimi,
Fısıldadınmı yüreklerine…
Söyledinmi onlara, ah onları nasıl sevdiğimi…
Soyle bana dağların yoldaşı
Son ikliminde ayrılığının…
Urfada, Dersimde, Kanicengede
Son kez öptünmü gözlerini benim yerime…

Incitmedin değilmi?
Ağırdı yaraları biliyorsun, kanıyordu, sıcaktı daha
Sararken kollarınla, söyle
Sızlatmadın yaralarını değilmi?

Dieser Beitrag wurde unter Allgemein, Werte veröffentlicht. Setze ein Lesezeichen auf den Permalink.

Die Kommentarfunktion ist geschlossen.